mutlu bir günden kalanlar...

dokunmak ne güzelmiş,
öpmek armağanların en güzeli.
sevmeye bile kıyamadığım...

-güzel insan, mutlu ol daima!

paradokslar III

tadını bilmemek midir,
elmaya arzuyu arttıran?
ya da alınan ısırığın damaktaki tadı mı?

hiç bilinmeden bu tad yaşanmaz mı?
İnsanın aklı hep mi yoldan çıkmaya meyilli?
yoksa tüm günahların anası
gerçekten Havva mı?

dneme 1.2.3

kadın bir an duraksadı ve ardına dönüp bakıp bakmamakta tereddüt etti. bembeyaz elleri, ayazda kalmış zambak gibi titriyordu. kalbinin sesinin kendi sesini bastırmasından korktuğundan tek kelime edemedi sadece birkaç kere yutkunabildi. kalan gücüyle ellerini sımsıkı yumruk yaptıgını fark etti, bunun nedenini kendisi de kavramakta güçlük çekti, kin mi, nefret mi? bilemedi. Ama bu duyguları barındıramayacak kadar çok sevdiği, bir kere daha kalbini ılıkça yokladı geçti. neydi bu güç gösterisi mi? ama kime?
korkuyla irkildi kendi gücünün hala farkında olmamak içini acıttı, daha bir sıktı yumruklarını, tırnaklarının etini daha da acıtmasını isteyerek. bütün bunlar birkaç saniyede olup geçmişti zihninden, ona asırlar gibi gelen...
 ve sendeledi bir an oraya yığılmaktan korkarak derin bir nefes alıp yoluna devam etti...

spazm..

yüregime dokunma ihtimalin bile yok
hala neden kandırıyorum ki kendimi....