karmakarışık karalamalar

çok dağınığım çok...

sadece kafam değil bir o kadar masam da karmakarışık,

masamda aradığımı böyle çabucak bulurken,

neden zihnimdeki karışıklık beni yoruyor...

hoşum

Yaramdan da hoşum, yârimden de...

Tebrizli Şems

lacivert

ege'nin açıkları gibiydi

berrak ve çok net..

çok güzel ve bir o kadar ürkütücü..

dedim atlamayacağım..

kim itti beni, bu kadar temkinliyken?...

ben mi dayanamayıp atladım yok sa!

hüznün bile güzel...

Karşımdasın işte...
Bana bakmasan da oradasın, görüyorum seni.
Ah benim sevdasında bencil, yüreğinde sağlam sevdiğim.
Kalbime gömdüm sözlerimi, ceset torbası oldu yüreğim.
Tıkandığım o an,elimi nereye koyacağımı şaşırdığım o an işte,
aklımdan o kadar çok şey geçti ki takip edemedim.

Ellerim boşlukta, ben darda kaldım.
Ellerim buz gibi, ben harda kaldım.

Bir senfoni vardı kulağımda çalınan,
bitti artık hepsi...
Köşeme çekildim, hani hep kaldığım köşeme.
Bakış açım belli oldu yine.
Geride kalan, ardından bakar gidenlerin.
Bir meltem olacak rüzgarım dahi kalmadı benim.
Dağlara çarptım her esişimde.
Yollara küfrettim her gidişinde.

Demiştim sana hatırlarsan:
"Önemli olan
'zamana bırakmak' değil,
'zamanla bırakmamak'tır..."
Şimdi bana, geçen o zamanın
Unutulmaz sancısı kalır.

Gittiğim eğer bensem, söyle bana kimden gittim?
Sende yoktum zaten ben, ben yine bende bittim...


Nazım Hikmet RAN

dün akşam

bütün güzel kelimeleri seçtim..
bütün kem hallerine rağmen..
tekrar tekrar okudum..
okudukça ağladım durdum..

bir şey dokundu durdu bütün hücrelerime kadar..
sonra uyumuşum..

bu baş benim değil!

hiç bu kadar ağrıdığı görülmemiştir,
bu yüzden bu baş benim olamaz!

ve son..

iki yabancı gibi konuştuk,
oradan buradan

kısa kesik kesik cümlelerle,
bazen tek kelimeyle, 

iki yabancı gibi vedalaştık

kelimelerin en ketum haliyle,

ve böylece bitti bir hikaye 

gel ey nisan

bu gün hava gibi pusluydu içim

soluksuz kaldım çokça,

belli belirsiz serpiştirme de rahatlatamadı,

huysuz, huzursuz ve aksiydim gün boyu...

seher vakti, nisan yağmuru gibi 

bardaktan boşanırcasına yağmalı

belki o vakit biraz daha rahatlar içim

toprak kokusuna karışır uyanmaya hazır

doğanın kokusu...

mis gibi, yeni doğmuş bebek gibi...

bolca yürümeli bu ara kendimle 

bîmar

Niçün kılmaz bana derman beni bîmar sanmaz mı? 








Fuzuli Kantatası

düş değil gerçek

Güçlü olmak artık beni yoruyor olric
herkese karşı dimdik olmak...
arkasında durmak attığım her adımın yoruyor...
Ki buralarda bilmem hangi uykunun hangi köşesinde…
beklemedeyim hiç gelmeyecek olanı...

...uyan olric 
... doğrul
... seni bekliyor
...düş değil gerçek
...seni bekliyor...


Oğuz Atay/ Tutunamayanlar

ahmak!

şu insanları anlayamıyorum bir türlü

neden mucizeler peşindeler,

daha çok mu inanacaklar,

ya da içlerinde hala şüphe mi var yaradan'a dair?

kaşın, gözün, suretin,

elin, dilin, bedenin birer mucize değil midir?

nedir arayıp durduğun ahmak!

farkında değil misin?

kuvvetlendireyim derken,

zayıflattığını o bağları...

bumbuz...

dışarısının soğukluğundan değil!
kaç -15, 20'ler gördüm,
bedenimi zangır zangır titreten
içimin soğukluğu!

hâller

öyle bir ruh haliyetindeyim ki,
sıkıntılı değil, korkulu değil,
çok umutlu da, karamsar da değil,
midemde tatlı bir yanma,
yok aşık da değilim henüz,
bunu bu mevsim mi yapıyor bilmiyorum?
dalında ki tomurcuk da aynı hâl de! 

al işte sevmemek için bir sebep daha!!!