otuz nisan

.....

ne vakit maçka'dan geçsem
limanda hep gemiler olurdu
ağaçlar kuş gibi gülerdi
bir rüzgâr aklımı alırdı
sessizce bir cıgara yakardın
parmaklarımın ucunu yakardın
kirpiklerini eğerdin bakardın
üşürdüm içim ürperirdi
felâketim olurdu ağlardım


akşamlar bir roman gibi biterdi
jezabel kan içinde yatardı
limandan bir gemi giderdi
sen kalkıp ona giderdin
benzin mum gibi giderdin
sabaha kadar kalırdın
hayırsızın biriydi fikrimce
güldü mü cenazeye benzerdi
hele seni kollarına aldı mı
felâketim olurdu ağlardım

üçüncü sahsın şiiri

fena halde Attila İlhan bu ara... 

dönüp dolaşıp dizelerine sarıldığım...

doğum günü gülleri))

geçen sene floransa'da
bu yıl istanbul'da dostlarla..
var ise vade, seneye kim bilir, nerede?
"çok teşekkür ederim"

herkes aynı hayatta!

pek beğendim bu parçayı

ne kadar çok bilirsen o kadar bela başa,.
sen bilirsin aslında aklımda geçenleri
zaman her şeyi çözer şu beklemek olmasa..
gözlerimi açsam da sen çıksan karşıma
gel beni azat et kayboldum karanlıkta...

kaktüslü gün

kaktüsüm  de çiçek açtığına göre

bahar gelmiştir değil mi?

yirmiüç nisan ikibinonüç

bu tatil günün de çalışanlardanım

ve biraz şansız olanlardan...

iş ev arasında geçen günlerde

canım fena ılık bir nisan çekti 

bir de dolu dolu İstanbul...

püfür püfür bir güvertede fena olmazdı hani

karşıma Topkapı Sarayı'nı alarak...

istekler

büyük yolların insanı olabilmek isterdim.
dur durak bilmeden,
handa hancılık da gözü olmadan,
hep yolcu olarak,
zamana karşı zamanla yarışarak,
seksen günde değil, sürekli
devri alemlerde olmayı isterdim..

gel me!

ben nasıl derim artık,
özledim diye kendime bile.

gelme rüyalarıma da gelme!

onüç nisan

sakin bir akşamın en güzel dostu

eksik fazla ne fark eder ki

herkes fazlasıyla sevmiş,
ben eksikleriyle de sevdim oysa...

Ö.Asaf

rahatsız, rahat...

günlerde boş geçen bir şeyler vardı, insanı rahatsız eden.
belki haddinden fazla rahatlıktı bunu hissettiren... 

üç nisan ikibinonüç

bunu düşünerek planlı yaptığını sanmıyorum,
yoksa benim acılarımdan keyif aldığını düşüneceğim!
benim kabuklarım iyileşecek!
iz miz kalmayacak!
ne demeye habire tırnaklıyor...

otuzbir mart

bugün mart güneşi utanmadan beni yaktı
geç kalmışlığın özürü gibi...
bende hiç üşenmedim daldırdım ayağımı denizine toprağına...