Bugun pek bir tuhaf hisle uyandım, bu yıla kadar coşku ve gurur olurdu hep içimde.
Neden bu his, gözlerim dolu dolu, arada tutamıyorum dökülüveriyorlar, içim dopdolu.
Bir hafta kadar önce rüyamda gördüm Ata'nın ebedi istirahatgahını. Ankara'daymışım iş sebebiyle
Ankara demek Ata demek benim için bilinç altında üstünde bu şekilde. Gelmişken gideyim Ata'mın
yanına konuşayım, ağlayayım, af dileyeyim emanetin üç beş çapulcunun elinde sahip çıkamıyoruz diye.
Biz aslında azınlık değiliz ama bir araya gelip birşey yapamıyoruz diye. Bir kahraman daha çıkacak senin gibi,
her şeyi yoluna koyacak diye bekliyoruz sanırım yine ve yine kolaycıyız diye, kendimde dahil hepimizi şikayet edeyim diyordum. Artık rüyalarım bile isyan ederken bu düzene, ben nasıl bu şekilde devam ediyorum şaşıyorum.
Dualarım, rengini son damlasına kadar hürriyet için canını ortaya koymuş milletinden alan bayrağımın, yurdumun her santiminde aynı hürlük de dalgalanması için!
son nefesime kadar and olsun bunun için çalışacağım!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder