pehh...

bu huysuz ve  aksi adamı sevebileceğimi hiç düşünmemiştim,
nasıl oldu ne zaman oldu bilmiyorum.
uzun zamandır tanımama rağmen bu duygular
yepyeni sayılır.
ve gariptir ki arada çok enteresan yanlış anlaşmalar
kırılmalar gücenmeler de varken...
düşünüyorum da yalnızlık mı beni ona yaklaştırdı böylesine duygularla.

-ama hayır kalbim onu seçti nedense!

çok kolay olanı hiçbir zaman sevmediğinden ötürü belki de,
belkide burnun az sürtüldü al sana, biraz daha sürtülsün diyeydi.
kalbimin yarattığı, aklımın anlayamadığı bir paradoks bu.

çok dikkatliydim kendimce
ama anlıyorum ki ne kadar dikkat edersen et,
kendi yolundan gidiyor kalp...

bazen aşktan çok hüznünü mü sevdiğimden,
böyle ilişkileri cımbızla çekip çıkartıyorum...

her şey kendi yaşanılan evresi  içerisinde çok büyük ve önemli,
sonrasında pehh bunun için mi bu kadar acı deyip gülüyorsun çokça!

hadi bakalım ne zaman pehh diyeceğim...