"mutlu devam etseydi adı aşk olmazdı, alışkanlık olurdu!"
her defasında belki bu seferler, yoruyor aslında bizi!
çok şey mi bekliyoruz kendimizin bile haberi olmadan!
bir kelimenin bile etkiledigi hayatları düşününce davranışlarımınızın
konuşmalarımızın kimleri nasıl etkilediği konusunda empati yapmaya çalıştıkça,
ağzımı mühürlemek geliyor içimden hiç açılmasın hiç kötü kırıcı bir söz söylemesin!
"ama güzel bir şeyler de söyleyemeyecek o zaman" diye bir şey jet hızıyla belleğimden geçiveriyor
bunların oluşturduğu bütüne hayat denmiyor mu?
bazılarımız için acı ve ekşiler biraz fazla olabiliyor,
gerçi pek çoğuna biz izin veriyoruz yoksa neden tadımızı tuzumuzu durup dururken bozsunlar ki!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder