hani fırtına sonrası güneş gibi ruhum,
şaşıyorum iki gündür nasıldı şimdi nasıl?
o sessiz hıçkırıklar, ağlamalar, kırılmalar, dökülmeler
nasıl yerini bu kadar sakinlik ve dinginliğe bırakabildi?
korkuyorum kendimden nasıl bu kadar cabuk defnedebiliyorum,
yoksa kalbim zihnim beni kandırıyor mu?
hayır hayır, düşünmemek düşünmekten çok da iyi,
red ediyorum bir süre düşünmeyi!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder