yirmialtı eylül

içi kan ağlarken mutluluklar dilebilmekmiş sevmek...
ve başka hiç bir şey söyleyemeden
kocaman bir yumruyla kalakalmakmış...
çok saçma ama öyle.
akıl yok, mantık yok!
her şey devre dışı...

bir kere daha bu duyguyla yoklanmış olmak tuhaf,
tekrar sevebilmek kadar hem de...

umudumu kaybetmek istemiyorum,
ucunda ayrılık olmayan sevdalar var mı hala?
ve beni bulur mu?
bunca korku tortusuyla zor gibi....

kim bilir, nasip!

ahh eylül sen böyle yapmazdın...