yirmidokuz eylül

bu gün işten geç çıkmış olsam da  çokça yürüdüm yine Eminönü'de
bunun psikolojik bir açıklaması var mı bilmiyorum
ne vakit çok yalnız hissetsem, kendimi atıyorum kalabalıklara...
esnaf muhabbetini, kalabalığını, yerli yabancı insanlarını  seviyorum
izliyorum, amaçlı amaçsız,
hikayelerinin  ne olabileceğini düşünüyorum
görebilirsem ellerine bakıyorum,
en çok hikayeyi ellerinden ve yüz çizgilerinden çıkartıyorum...
mutlu insan çizgileri en sevdiklerim,
bazen uzun, bazen kısacık hikayeler...
bir gün birini buraya da aktarırım belki



bir an karşıya mı geçsem dedim güvertede şöyle çay keyfiyle püfür püfür
karşımda Topkapı Sarayı
ama vazgeçtim, cesaret edemedim...


ne tesadüftür şu anTeoman'ın sessiz eller'i çalıyor