...bana hiç seni seviyorum dememişti, aramızda sözlü veya sözsüz
hiç bir vaad de yoktu ama onun varlığı bir şekilde içimi ısıtıyordu.
ne zaman onun semtinden geçsem tarifsiz bir heyecan kaplar,
yanında yanaklarım, ergenliğe yeni geçmişliğin utangaçlığına mahsus,
kıpkırmızı ve alev alev olurdu bu yaşımda.
belli bir sistematiğe oturtamıyorsun duyguları, sevmemeliyim derken kendi kendine,
körkütük kaptırmış olabiliyorsun!
......
her zaman pembe hoş olmazdı, daima siyahında olmayacağı gibi
ama her zaman mavide yaşayabilirim...
bazen açık olup bazen koyu, türlü türlü tonlara girip hep mavi olabilirim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder